Wednesday, October 23, 2013
Sunday, September 29, 2013
Tuesday, September 10, 2013
Sunday, August 4, 2013
Wednesday, July 17, 2013
Friday, April 5, 2013
दोन मने
१. मनुष्य दैवाच्या हातचे बाहुले नसला तरी नशीब हेही काही माणसाच्या मांडीखालचे घोडे नव्हे.
२. घरसुद्धा पुरते न उजळणारी पणती होण्यात काय अर्थ आहे? क्षणभर का होईना, ब्रम्हांड उजळून टाकणाऱ्या विजेप्रमाणे चमकून जावे.
३. रोग लपविला, योग्य वेळी औषध घेतले नाही म्हणजे शेवटी शस्त्रक्रियेची पाळी येते. शरीराच्या बाबतीतच माणसावर हि पाळी येते असे नाही, मनावरही ती येते.
लेखक: वि. स. खांडेकर.
पुस्तक: दोन मने
२. घरसुद्धा पुरते न उजळणारी पणती होण्यात काय अर्थ आहे? क्षणभर का होईना, ब्रम्हांड उजळून टाकणाऱ्या विजेप्रमाणे चमकून जावे.
३. रोग लपविला, योग्य वेळी औषध घेतले नाही म्हणजे शेवटी शस्त्रक्रियेची पाळी येते. शरीराच्या बाबतीतच माणसावर हि पाळी येते असे नाही, मनावरही ती येते.
लेखक: वि. स. खांडेकर.
पुस्तक: दोन मने
Tuesday, March 26, 2013
जिप्सी
१. जरी तुझीया सामर्थ्याने, ढळतील दिशाही दही
मी फूल तृणातील इवले, उमलणार तरिही नाही.
२. तूं तुलाच विसरून यावे, मी तुझ्यात मज विसरावे
तू हसत मला फुलवावे, मी नकळत आणि फुलावे.
३. व्योमांतुन उडतांना, ओढीतसे मज घरटे
अन उबेत घरट्याच्या, क्षुद्र तेच मज गमते.
हे विचित्र दु:ख असे, घेऊनि उरी मी जगतो
घरट्यातून, गगनातुन, शापित मी तगमगतो.
४. असे भिडावे, नकळत क्षणभर अपुले डोळे
उमलुन यावें, हृदयांतील हितगुज मोकळे
५. माझे दूरचे क्षितीज तुझ्या नेत्री बुडलेले;
पापण्यांत, बांधणारे, एक स्वप्न दडलेले
दान स्वप्नांचे देऊन, जाग माझी मागू नको
माग हवे तें गडे तूं, माझे पंख मागू नको!
६. इतके आलो जवळ जवळ कीं जवळपणाचे झाले बंधन.
कवी: मंगेश पाडगावकर
पुस्तक: जिप्सी
मी फूल तृणातील इवले, उमलणार तरिही नाही.
२. तूं तुलाच विसरून यावे, मी तुझ्यात मज विसरावे
तू हसत मला फुलवावे, मी नकळत आणि फुलावे.
३. व्योमांतुन उडतांना, ओढीतसे मज घरटे
अन उबेत घरट्याच्या, क्षुद्र तेच मज गमते.
हे विचित्र दु:ख असे, घेऊनि उरी मी जगतो
घरट्यातून, गगनातुन, शापित मी तगमगतो.
४. असे भिडावे, नकळत क्षणभर अपुले डोळे
उमलुन यावें, हृदयांतील हितगुज मोकळे
५. माझे दूरचे क्षितीज तुझ्या नेत्री बुडलेले;
पापण्यांत, बांधणारे, एक स्वप्न दडलेले
दान स्वप्नांचे देऊन, जाग माझी मागू नको
माग हवे तें गडे तूं, माझे पंख मागू नको!
६. इतके आलो जवळ जवळ कीं जवळपणाचे झाले बंधन.
कवी: मंगेश पाडगावकर
पुस्तक: जिप्सी
Labels:
कविता,
काव्यसंग्रह,
मंगेश पाडगावकर,
मराठी,
साहित्य
Subscribe to:
Posts (Atom)



